دیروز همراه فرزند ۱۰ ساله‌ام تصمیم گرفتیم در راهپیمایی معترضان به نتایج انتخابات شرکت کنیم. حدود ده دقیقه به چهار بعدازظهر بود که از پیچ شمیران به سمت میدان انقلاب حرکت کردیم. جمعیت زیادی در پیاده‌روهای دو طرف خیابان با ما هم‌مسیر بودند. دانشجوها و جوانان نیز با شعار الله‌اکبر و رای ما رو دزدیده / باهاش می‌ره پز می‌ده این مسیر را در کنار ما طی می‌کردند. به چهارراه ولی‌عصر که رسیدیم دیگر قسمت شرق به غرب خیابان نیز به تملک راهپیمایان درآمده بود. نزدیکی‌های خیابان فلسطین، قسمت غرب به شرق خیابان نیز مملو از راهپیمایان شده بود. حدود ساعت ۴:۲۰ که به دانشگاه تهران رسیدیم تمامی خیابان و پیاده‌روها در اختیار معترضان و حرکت به کندی انجام می‌گرفت. این وضعیت تا تقاطع بزرگراه یادگار امام و خیابان آزادی ادامه داشت و جمعیت حاضر با آرامش و شعارهای الله‌اکبر، اعتراض خود را بیان می‌کردند. هم‌دلی و صمیمیت میان مردم به‌یاد ماندنی و وصف نشدنی بود. ساکنان خانه‌های اطراف نیز در طول مسیر با آب خنک سعی می‌کردند خستگی مسیر را از تن راهپیمایان درآورند.

این دوستی و یک‌رنگی میان مردم واقعا مایه مباهات بود. نیروهای امنیتی و پلیس‌ها نیز در اطراف خیابان و پیاده‌روها با آرامش اوضاع را زیر نظر داشتند و مردم نیز با نشان دادن پلاکاردهایی که روی آنها اصل ۲۷ قانون اساسی درج شده بود، یادآوری می‌کردند که تظاهرات‌شان غیرقانونی نیست. جوانترها نیز با نوشتن Where is My Vote? بر روی کاغذهایی که در دست داشتند، اعتراض‌شان را به نتایج انتخابات نشان می‌دادند.

این تجمع آرام و مسالمت‌آمیز دو دست‌آورد مهم داشت؛ اول اینکه تابوی اصل ۲۷ قانون اساسی شکسته شد و نشان داد که بی‌جهت در این سال‌ها از ظرفیت‌های آن استفاده نشده است و دوم به حکومت‌مردان نشان داد که می‌توان تجمعی با حضور پرشمار مردم و بدون حمایت دولتی برگزار کرد.

در انتهای مسیر نیز به محمد - پسرم - یادآوری کردم که این روز و این حضور تاثیر مهمی در درک و شناخت سیاسی و اجتماعی او دارد.

سلام از پاریس
نوروز خجسته باد!

غزه و مسلمانان
بهترین واکنش در برابر سمتدیدگان غزه را دولت و ملت ترکیه داشتند.بدترین واکنش هم از آن دولت مصر و ایران بود.عمروموسی دبیر کل اتحادیه عرب هم برای صدور قطع نامه سازمان ملل بسیار کوشید.جای سازمان کنفراس اسلامی کجاست؟

شکاف طبقاتی و فقر عریان

- پسرم می گفت:پدر جان چرا این شغلو انتخاب کردین؟ آیا می تونی شغلت رو عوض کنی؟ و مثلا مثل بابای دوستم بنگاه دار بشین؟پرسیدم چرا باید اینکار رو بکنم؟گفت:آخه اینجوری هرروز می تونیم یه ماشین آخرین مدل سوار بشیم و تابستوناسفر خارجی بریم!

- مدتیه بخاطرکمر دردم ناچارم صندلی پرایدم و بیش از حد معمول جلو بکشم تا هنگام دنده عوض کردن و یا ترمز گرفتن کمرم آسیب نبینه و به همین دلیل بستن کمر بند ایمنی پراید برایم ممکن نیست و منهم تاکنون بدون توجه به حضور پر تعداد ماموران پلیس، رانندگی می کنم.اما دو هفته اخیر متوجه شدم که پلیس ها هم ماشین های آخرین مدل هم چون" آزرا و کمری" را بیشتر دوست دارند و به تخلفات مشابه آنها بیشتر رسیدگی می کنند.

- استاد آغداشلو می گفت که ثمره گرونی،فقر در ایران و به ویژه تهران عریان تر شده و حاشیه نشینان تهران در فقر مفرط بسر می برند. او ادامه می داد که د رمجلسی که چند وقت پیش حضور داشته و شاهد اعتراض یک سرمایه دارتجاری بوده، پرخاشگرایانه به او پاسخ داده که همین نظام بیش از آنی که به مردم خدمت کند به شما سرمایه داران و پولداران خدمت می کند در غیر این صورت مردمان جنوب تهران و اسلامشهر و واوان شما را می دریدند!

عزیزی در بند

دوست دانشگاهیم به دلیلی بی اساس 47روز که در بند است وهیچ خبری از او نداریم.کوشش هایمان نیز تاکنون برای کسب خبر و یا دیدار والدینش بی نتیجه مانده است.

من و استالین

یک مجسمه ساز هلندی ایرانی تبار،چندی پیش باسه فریم عکس از وجوه سر و کله من یک سردیس از من ساخت و با خودش حمل کرد و آورد به ایران.من هم با کلی شرمندگی پذیرفتم و نهایتا توانستم هزینه حمل این مجسمه را با هاش حساب کنم.این سردیس الان توی راه رو خونه ماست و من هروقت اونو می بینم یاد استالین و مجسمه هاش در شوروری می افتم.

اسپایدر من و خدا

پسرک 5 ساله دوستم برای پدرش که مدیر مسئول یک نشریه تخصصی هنری و برادر شهید است ،تعریف کرده که وقتی برای عبور از عرض خیابان با خودرویی از مقابل مواجه شده فقط به این فکر بوده است که اسپایدر من می تواند او را از مرگ و تصادف نجات دهد.پسرک به پرسش پدرش که از او می پرسد که چرا از خدا و یا پیامبرش چنین انتظاری را نداشته! پاسخ می دهد که فقط در آن شرایط اسپایدر من می توانست با سرعت به او را کمک کند.

کمی آرامش و ...
بالاخره با کمک والدین همسرم عملیات سهمگین اسباب کشی به منزل جدید انجام شد و همان طور که انتظار داشتم، همسر با سلیقه و مهربان یکی از دوستان دانشگاهی به کمک مان آمد و حال و پذیرایی مان را به نحو مناسبی طراحی کرد.

ازديروز برای دیدن والدینم به ولایت آمده ام و پیش از آنی که به این کافی نت بیایم در چای خانه آزادگان(میدان نقش جهان) قلیانی با تنبا کوی هکوم نوش جان کردیم و اینک هم در حال مطالعه صفحات وب .

امروز دوچرخه ای را که سيزده سال پیش با پول پنجاه هزارتومانی پاداش دوران معاونت اداره کل... خریداری کرده بودم و از زمان هجرت به ام القری(هشت سال پیش) در خانه پدری متروك افتاده بود تعمیر کردم تا دخترم اینک بتواند در پارک چیتگر از آن استفاده کند.

اسباب کشی و خردادماه پربلا

ماهی که گذشت برای مان ماه خوبی نبود هم من به مدت بیست روز بستری بودم هم این اواخر برای همسرم در بیمارستان آمد و شد داشتیم اما در این میان اسباب کشی خانه اجاره ای جدید هم برای خودش مسئله ای بود.

مدیر یکی از جاهایی که این روزها مشاوره می دهم به من می گفت که بهتر است کمی در اجرای برنامه ها یم تا پیش از تعیین انتخابات ریاست جمهوری صبر کنم .دلیلش را جویا شدم که در پاسخ شنیدم که او نگران آنست که سیبل مطبوعات شود و آنگاه توسط مدیران ارشد مورد مواخذه و یا عتاب قرار گیرد.

دوستی که مدیر یک شرکت تبلیغاتی است می گفت که قصه درک و فهم آقا یوسف آبدارچی شان بی شباهت به ریاست جمهوری فعلی نیست.او تعریف می کرد که زمانی در غیاب شان در تعطیلات نوروزی او حیاط بنای محل کارشان را در شمالی ترین نقطه تهران، به مرغدانی تبدیل کرده بودتا از همه امکانات موجود به خوبی بهره برداری کرده باشد.و در پاسخ به استیضاح او گفته که شما با این رفتارتان اصراف می کنید .

در ستایش عدالت و مساوات

به علت عارضه ای برای یکی از اعضای خانواده ام دوروزی را در بیمارستانی از پایتخت بودم.و شاهد گفتگوها و درددلهای مردمی که برای یکصد تا دویست هزار تومان هزینه های بیمارستان گلایه می کردند و گاه با نجوا به یکدیگر دلداری می دادندکه خدا بزرگ است و درست می شود.
دراین سرزمین ثروتمند اما ناکام ایران، مردمانش گاه بیماری دو رنج دارند، رنج درد و رنج تامین هزینه های درمان.سرزمینی با رتبه دوم منابع گاز طبیعی،پنجمین ذخیره نفت جهان وطبیعتی متنوع و آفتابی!بهتر از این نمی شد یک سرزمین را ویران کرد و مردمانش را به خواری و حقارت کشاند.امان از واژه های دلربای عدالت و مساوات!

توبه

چندی بود که می خواستم چیزی را با دخترم درمیان بگذارم و هر از گاهی در نحوه بیان و گفتنش شک و تردید می کردم .بالاخره روزی به او گفتم که عزیزم هر انچه پیشتر به عنوان ده فرمان مخرج مشترک ادیان برایت گفته ام را فراموش کن و اینک به دو اصل بنیادین اخلاق جهانی توجه کن.نخست آنچه بر خود نمی پسندی را بر هیچکس نپسند و دیگر انکه برای موفقیت خود حقوق مادی و معنوی کسی را زیر پا نگذار.به جز این ها هر کاری و هر امری رواست.

به بهانه مصاحبه مناشه امیر

مناشه امیر گوینده و مدیر سابق بخش فارسی رادیو اسراییل در یک مصاحبه زنده با تلویزیون امریکا به ابراز نظرات و دیدگاه های خود و دولت اسراییل پرداخت.چند نکته در خاطرم آمد که می نویسم:

نخست اینکه،چندی پیش به یک دفتر تولید فیلم های سینمایی برای تلویزیون دعوت شده بودم. یکی از حاضران که خود را مدیر پیشین اداره پخش رادیو معرفی می کرد،با وجد خاصی از یکی از شاهکارهایش در دوران تبلیغات ریاست جمهوری هفتم می گفت که چگونه کسی را که بخوبی صدای مناشه امیر را تقلید می کرده برای ضبط صدایش به استودیی فرا می خواند و نواری را در حمایت از خاتمی برای تخریب او نزد مردم تولید می کند و چندین نوبت در برنامه رادیو های بیگانه به عنوان حمایت رادیو اسراییل از نامزدی خاتمی پخش می کنند . وی مرتبا تاکید می کرد که این ابتکار جانانه خودش بوده و کسی هم از این ابتکار خبری نداشته است.

دیگر انکه در سفرهایم به اروپا بار ها و بارها در جای جای آن دیار، راسخ بودن یهودیان برباور های شان و تاکید انها بر انجام تمامی مناسک و اداب شان را بدون توجه به دیگران را به خوبی مشاهده کرده ام. که این حکایت از اعتماد به نفس بالای آنهاست.

سوم اینکه مناشه امیر در این مصاحبه زنده، در پاسخ به یک پرسش شنونده ایرانی که پرسید: آیا اسراییل اجازه می دهد مردمی در اسراییل از مومنان مسیحیت ،اسلام و دیگر ایین ها حضور یابند و در دولت نقش داشته باشند به گونه ای که آنجا یک دولت چند دینی بشود، به صراحت پاسخ داد که اسراییل یک ناسیونالیسم یهودیست که مبنای تشکیلش بر یهودیت است و چنین اجازه ای را اصلا نمی دهد.وی اضافه کرد مسلمانان سرزمین دارند مسیحیان هم که ماشاءالله سرزمین های زیادی دارند و اکنون دولت های خودشان را دارند و اینجا(اسراییل )متعلق به یهودیان است.

زندگی این روزهایم

این روزها به یاد دوستی(حسن) هستم که لحظات شیرینی از
گفتگوی فلسفی و اجتماعی با او را در خاطر دارم.دیدار او اکنون دیگر میسر نیست.هرکجا هست به سلامت باشد و ذهن ناآرامش به تجارب گوناگون تشفی یابد.

با دخترم برای ثبت نام سال آینده از این دبیرستان به دبیرستان دیگری می رفتیم تا بلکه جایی مناسب و اقتصادی را برای ادامه تحصیلش که اینک از مدرسه دولتی اش ناراضی است بیابیم.فرصت مناسبی برای رابطه دو جانبه پدرو فرزندی بود.

صبح زود به دیدارش رفتم.از زمان کناره گیریم تاکنون ندیده بودمش.اما دفتر کارش به همان اندازه پیشین انرژی و هیجان داشت.از امروز و دیروز و آینده گفتیم.با من هم عقیده بود که اتحاد جماهیر شوروی نشان داد که می توان با 10%حمایت مردمی عمری را به آسودگی و مستبدانه بر مردم حکم راند چه رسد به اینان که اقبال بیش از 25% جمعیت را با خود دارند.

پراکنده

ناصر تقوایی می گفت:این ملت با اقوام گوناگون و پراکنده را دو چیز در طول تاریخ همگرا نگاهداشته است.اولی مذهب و دومی هجوم خارجی.مذهب را که اینان از بین بردند.شاید هنوز غیرتی در مقابله با بیگانه باشد.

پس از چند ماه سری به وزارتخانه ارشاد زدم.اتاق ها را با میز و کمد چوبی ام دی اف نونوار کرده بودند.پوستری هم به مناسبت 60 سال تاسیس دولت اسراییل چاپ کرده بودند.این پوستر تصویر یک نمازگزار یهودی را بر سر قبر دولت اسراییل (که تاریخ تولدش 1948 و مرگش را ?20نوشته بودند) نشان می داد .

برای تامین مسکن امسال، سری به بنگاه های خانه زدم .برای تامین مسکن در همین محله و همین شرایط فعلی 21 میلیون تومان رهن و سیصد هزار تومان اجاره باید فراهم کنم.آپارتمان سه خوابه پیشکش!

از خواندن پاسخ دوم دکتر سروش به ایت الله سبحانی کلی سرمست و مشعوف شدم.اما چند لحظه بعد با یادآوری مبلغ لازم برای رهن آپارتمان مستی ام پرید!


برای معاونت اداره کلی به شهرداری دعوت شدم.به صراحت به مدیر کل اش گفتم که برای مجموعه شان مناسب نیستم. گفتم :شما و رئیستان(قالیباف) جسارت کار های بزرگ و متفاوت را ندارید و برایش مثالی زدم.به او گفتم دوران رکورد گذاری کرباسچی در عرصه عمرانی سپری شده است .شما باید جسارت داشته باشید در فرهنگ و هنر جسارت و دیگر بودنتان را نشان دهید.

شاید وقتی دیگر

شاید اگر امروز بنا بود شغلی را انتخاب کنم بطور قطع عرصه فرهنگ و هنر را در این سرزمین برنمی گزیدم.همه اجزایش دولتی و آن بخش هم که نصفه نیمه، دولتی نیست تیغ آخته سانسور دولتی امانش را ستانده است.هشت ماهی است که از کار دولتی کناره گرفته ام و به انجام خرده کارهای نه چندان دلچسب فرهنگی مشغولم اما تاکنون کوشش هایم برای دست و پا کردن یک کسب و کار فرهنگی مستقل از دولت و تیغ آن، به سرانجامی نرسیده است.هرهفته هم پیشنهاد کاری جدید در عرصه دولت را رد می کنم و هرروز هم به امید اینده ای نه چندان روشن شب را به روز گره می زنم.به همه همکاران جوانم توصیه اکید کرده ام که تا بارشان سبک است این سرزمین را ترک کنند که گندابی مارا فرا گرفته است که از فرط مزمن بودن دیگر شامه ما چیزی از آن نمی فهمد.